Top Menu

Από την προσωπική μαρτυρία στη μεγάλη Ιστορία – Κινηματογραφικό εργαστήριο

ergastiri

Το Εθνολογικό Μουσείο Θράκης σας καλεί στο κινηματογραφικό εργαστήριο του σκηνοθέτη Βασίλη Λουλέ με τίτλο: Από την προσωπική μαρτυρία στη μεγάλη Ιστορία, που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 28 Νοεμβρίου – Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2015 και ώρες 10:00-18:00.
Διάρκεια Εργαστηρίου: 16 ώρες / 20 διδακτικές ώρες
(Ένα Σαββατοκύριακο προβολών, θεωρίας και βιωματικών ασκήσεων – Θα προηγηθεί την Παρασκευή 27 Νοεμβρίου στις 18:00 ένα δίωρο μάθημα βασικών στοιχείων εικονοληψίας και μοντάζ από τον Βασίλη Καραφυλλίδη, φωτογράφο -συνεργάτη του μουσείου).

Το Εργαστήριο θα γίνει στον πολυχώρο του ΕΜΘ,

Μέγιστος αριθμός συμμετεχόντων: 22 άτομα.
Θα δοθεί Βεβαίωση Παρακολούθησης

Δίδακτρα για τον πλήρη κύκλο των 2 ημερών: 30€

Πληροφορίες για το περιεχόμενο του Εργαστηρίου:
Βασίλης Λουλές
vassilisloules@gmail.com

Δηλώσεις συμμετοχής και πληροφορίες για τη διοργάνωση:
Γραμματεία ΕΜΘ: 2551036663 / info@emthrace.org

Το συγκεκριμένο Εργαστήριο θα αξιοποιήσει την εμπειρία του σκηνοθέτη από τη διδασκαλία του στα προηγούμενα Κινηματογραφικά Εργαστήρια (Αθήνας, Θεσσαλονίκης, καλοκαιρινά σχολεία σε Μονοδένδρι Ιωαννίνων και Πήλιο) αλλά και αυτή που απέκτησε με τις περιοδείες του σε Πανεπιστήμια των ΗΠΑ και του Καναδά προβάλλοντας ταινίες του και συζητώντας με τους θεατές.

Σε ποιούς απευθύνεται το Κινηματογραφικό Εργαστήριο

Το Εργαστήριο απευθύνεται σε ανήσυχους εκπαιδευτικούς κάθε βαθμίδας που θέλουν να εφοδιαστούν με γνώσεις και μεθόδους χρήσιμες για τη δουλειά τους, σε ιστορικούς ερευνητές, σε μελετητές της τοπικής ιστορίας και της προφορικής αφήγησης, σε παραμυθάδες και αφηγητές, σε ανθρώπους με γενικότερα ενδιαφέροντα που θέλουν να γνωρίσουν το σύγχρονο ντοκιμαντέρ και τις αναζητήσεις του, καθώς και σε ανθρώπους του κινηματογράφου (δημιουργούς, τεχνικούς και ηθοποιούς) που θέλουν να διευρύνουν τις γνώσεις και την εμπειρία τους.

ΔΕΝ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ προηγούμενη επαγγελματική εμπειρία στο χώρο του κινηματογράφου και των οπτικοακουστικών.

ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ όμως όρεξη, αγάπη για το σινεμά, υπομονή και περιέργεια: τα βασικά υλικά για να κάνει κανείς κινηματογράφο ή να βλέπει τις ταινίες με δημιουργικό τρόπο.

Με τι ασχολείται αυτό το Εργαστήριο

Το ντοκιμαντέρ είναι ίσως το πιο ανερχόμενο είδος κινηματογράφου παγκοσμίως και γνωρίζει τα τελευταία χρόνια μεγάλη άνθιση και στην Ελλάδα. Με πολύ μεγαλύτερο εύρος θεμάτων και ποικιλία μορφής σε σχέση με παλιότερα, με περισσότερο συναίσθημα και χιούμορ, το σύγχρονο ντοκιμαντέρ ανιχνεύει αχαρτογράφητες περιοχές της ανθρώπινης συνείδησης, της κοινωνίας και της Ιστορίας.

Τα ερωτήματα που θα απασχολήσουν το Εργαστήριο μπορούν να αποτελέσουν 3 ενότητες.

  1. Προφορική μαρτυρία και Αφήγηση

– Πώς καταγράφουμε μια ειλικρινή και βαθειά βιωματική μαρτυρία; Ποιά είναι τα μυστικά αυτής της τέχνης; Η διάκριση ανάμεσα στους «πληροφορητές» και στους «χαρακτήρες», ανάμεσα στη μετάδοση της πληροφορίας και στο μοίρασμα του βιώματος.

– Πώς κινηματογραφούμε μαρτυρίες, αφηγήσεις και παραμύθια με τρόπο ζωντανό, άμεσο, ελκυστικό και σύγχρονο; Είναι ζήτημα «τεχνικής», «ψυχολογίας» ή κάτι άλλο;

– Πόσο η παρουσία της κάμερας δυσκολεύει τον απλό άνθρωπο που καλείται να μοιραστεί τα βιώματά του μπροστά της; Τι είναι αυτό που μπορεί να τον κάνει να ξαναβρεί την εσωτερική ένταση και την φρεσκάδα της πρώτης φοράς;

– Η ηθική της κινηματογράφησης προφορικής μαρτυρίας, η επιμονή του ερευνητή και η αντίσταση του ανθρώπου που προσφέρει τη μαρτυρία, η χημεία ανάμεσά τους. Τα διλήμματα και η ηθική του μοντάζ.

 

  1. Από την μικρή, προσωπική ιστορία στη «μεγάλη», καθολική Ιστορία

– Πώς μπορούμε να βλέπουμε, να καταγράφουμε και να διδάσκουμε τη «μεγάλη» Ιστορία μέσα από τις προσωπικές ιστορίες των απλών ανθρώπων που βρέθηκαν στην δίνη της;

– Πώς γεννιέται μέσα μας ένα ντοκιμαντέρ με πρόσωπα και εποχές παλιότερες, μια ταινία που ξανακοιτάει την Ιστορία – αυτό που λέμε «ιστορικό ντοκιμαντέρ»;

– Πώς μπορεί να γεννηθεί μια ολόκληρη ταινία ντοκιμαντέρ από μια και μόνο φωτογραφία-ντοκουμέντο;

– Ποια είναι η ιδιαίτερη αξία της μελέτης και κινηματογράφησης της τοπικής Ιστορίας;

– Η πολλαπλή σημασία των κινηματογραφικών υλικών αρχείου (επίκαιρα κλπ): η μαγεία του παρελθόντος, η απαθανάτιση ενός κόσμου που έφυγε, αλλά και η αμφισβήτηση της αντικειμενικότητας των αρχείων. Η οπτική γωνία των δημιουργών τους. Αντικειμενικότητα, υποκειμενικότητα και παραπλάνηση.

 

  1. Χρήση του Ντοκιμαντέρ στην Εκπαίδευση

Το ντοκιμαντέρ έχει μπει και στο χώρο της Εκπαίδευσης καθώς όλο και περισσότερα σχολεία και Ιδρύματα το εντάσσουν στη δουλειά τους ως ένα πολυσύνθετο εκπαιδευτικό εργαλείο. Αρέσει στα παιδιά, προσφέρεται για αναλύσεις και ασκήσεις, και μπορεί να αποτελέσει αφορμή ακόμα και για νέες κινηματογραφικές απόπειρες, των ίδιων των μαθητών αυτή τη φορά.

– Πώς μπορούμε λοιπόν να κάνουμε το ανθρωποκεντρικό ντοκιμαντέρ πολύτιμο εργαλείο μέσα στη σχολική τάξη;

– Πέρα από το ίδιο το βασικό θέμα ενός ντοκιμαντέρ, πώς εντοπίζουμε και πώς αξιοποιούμε τα πολλαπλά επίπεδα γνώσης που μας προσφέρει, τις παράπλευρες πληροφορίες που μας δίνει η εικόνα και ο λόγος του;

– Πόση αξία έχει να μάθουν να βλέπουν οι μαθητές (αλλά και εμείς οι μεγαλύτεροι) μια ταινία όχι μόνο με βάση αυτό που αφηγούνται οι άνθρωποι αλλά και με βάση αυτά που ΔΕΝ λένε με τα λόγια; Με τη σιωπή, με τη γλώσσα του σώματος, με την γλώσσα και το συντακτικό της κινηματογραφικής αφήγησης;

Τα παραδείγματα δυο ταινιών μου («Φιλιά εις τα παιδιά» και «Συναντήσεις με τη μητέρα μου Λέλα Καραγιάννη») που χρησιμοποιούνται σε όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης είναι αποκαλυπτικά ως προς όλα τα παραπάνω ερωτήματα.

 

Μέθοδος, Ασκήσεις, Στόχοι του Εργαστηρίου

– Οι συμμετέχοντες θα γνωρίσουν ή θα ξαναδούν κάποια ελληνικά ντοκιμαντέρ μέσα από το παραπάνω ιδιαίτερο πρίσμα.

Θα προβληθούν αποσπάσματα από τα ντοκιμαντέρ μου:

Φιλιά εις τα παιδιά / Θηλειά / Συναντήσεις με τη μητέρα μου Λέλα Καραγιάννη / Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί. (Στοιχεία για αυτές τις 4 ταινίες υπάρχουν στο Παράρτημα, στο τέλος του παρόντος κειμένου).

– Θα προσεγγίσουν το περιεχόμενο των ταινιών σε βάθος, κάτι που δίνει αφορμές για προσωπική έρευνα, μελέτη και άσκηση. Προσέγγιση πολύ χρήσιμη ιδιαίτερα για τους εκπαιδευτικούς, που μπορούν έτσι να προετοιμαστούν για δημιουργική δουλειά στην τάξη.

– Θα έρθουν σε μεγαλύτερη επαφή με την κινηματογραφική γλώσσα, ειδικά με τα ΜΗ λεκτικά στοιχεία της, δηλαδή με τη γλώσσα του σώματος, τη χρήση της σιωπής, τη χρήση του ήχου και της μουσικής, τη σημασία των διαφορετικών μεγεθών πλάνου κλπ.

– Θα θυμηθούν ή θα γνωρίσουν τους κώδικες της «αφήγησης μιας ιστορίας μέσω εικόνων», παίρνοντας μέρος σε ομαδικές βιωματικές ασκήσεις οπτικοακουστικής εκπαίδευσης, όπως:

α) Επανα-φωτογράφηση μιας παλιάς ιστορικής φωτογραφίας στον ίδιο ακριβώς χώρο σήμερα. Μια άσκηση που, όταν πλαισιώνεται σωστά, μάς «διδάσκει» τοπική Ιστορία και γίνεται ένα απλό, ευχάριστο και πολύτιμο εργαλείο για πολλές χρήσεις.

β) Άσκηση στην οποία κάποιοι από τους συμμετέχοντες βιντεοσκοπούν κάποιους άλλους που εθελοντικά αφηγούνται προσωπικές τους ιστορίες. Σκοπός είναι να δούμε πώς από μια αδιάφορη αφήγηση κάποιου ανθρώπου μπορούμε να φτάσουμε σε μια συναρπαστική και ουσιαστική κατάθεση-μαρτυρία. Θα γίνει χρήση βιντεοκάμερας.

γ) Άσκηση που έχει σκοπό να εξοικειώσει τους συμμετέχοντες με τους διαφορετικούς κώδικες αντίληψης και φωτογράφησης του ίδιου αντικειμένου. Θα γίνει χρήση φωτογραφικής μηχανής.

 

Να μην ξεχνάμε ότι κάνουμε σινεμά: βλέπουμε και φτιάχνουμε ιστορίες με εικόνες και ήχους!!!

Πρόκειται για ασκήσεις που γίνονται με πολύ κέφι και τις οποίες, στη συνέχεια, μπορούν οι εκπαιδευτικοί που παρακολουθούν το Εργαστήριο να τις υλοποιήσουν με τους δικούς τους μαθητές μέσα στη σχολική τάξη.

– Παρ’ όλο που στο Εργαστήριο δεν προβλέπεται η δημιουργία ταινίας από τους συμμετέχοντες (θα απαιτούσε πολύ περισσότερο χρόνο), η φιλοδοξία μας είναι, στο τέλος, έχοντας πάρει τα πρώτα βασικά εφόδια, να μπορεί ο καθένας να χρησιμοποιεί αυτή τη γνώση μέσα στη σχολική τάξη, στο δικό του ερευνητικό έργο, στη δική του ταινία, στη δική του καταγραφή ιστοριών.

 

Προϋποθέσεις για την ουσιαστική συμμετοχή στο Εργαστήριο

Για να είναι δημιουργική η συνεργασία μας είναι καλό όσοι ενδιαφέρονται να πάρουν μέρος στο Κινηματογραφικό Εργαστήριο να κάνουν τα εξής:

α) Να έχουν μελετήσει την παρούσα αναλυτική περιγραφή του Εργαστηρίου.

β) Να έχουν προετοιμαστεί για τον τρόπο προσέγγισης του θέματος έχοντας δει τα links των ταινιών στο συνημμένο ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ.

γ) να έχουν μελετήσει το συνημμένο κείμενο με τον τίτλο ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ Συναντήσεις με τη μητέρα μου Λέλα Καραγιάννη.

δ) Να έχουν μαζί τους laptop, φωτογραφική μηχανή (και βιντεοκάμερα, όσοι διαθέτουν). Μαζί και όλα τα περιφερειακά (μπαταρίες, καλώδια, κάρτες, αντάπτορες κλπ) για φόρτωμα, ξεφόρτωμα υλικών από και προς τον υπολογιστή. Είναι απαραίτητο να υπάρχει ο ανωτέρω εξοπλισμός ανά 5-6 άτομα.

ε) Κάποιοι να έχουν εγκατεστημένα στον υπολογιστή τους προγράμματα επεξεργασίας εικόνας και βίντεο (τύπου Photoshop, Movie Maker ή τα αντίστοιχά τους) και να ξέρουν τον χειρισμό τους.

 

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε στα δυο συνημμένα αρχεία:

CV ΒΑΣΙΛΗ ΛΟΥΛΕ & ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ »ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ»

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΟΥΝ

«Συναντήσεις με τη μητέρα μου Λέλα Καραγιάννη»

Ντοκιμαντέρ του Βασίλη Λουλέ

Διάρκεια: 29 λεπτά.

Παραγωγή: 2005

Σύνοψη

Στιγμές από τη δράση και την προσωπικότητα της Λέλας Καραγιάννη, της θρυλικής “Μπουμπουλίνας” της Αντίστασης, μέσα από την τρυφερή ματιά του γιου της Γιώργου.

Καταζητούμενος στην διάρκεια της Κατοχής, ο νεαρός συναντούσε κρυφά τη μητέρα του για τις ανάγκες του Αγώνα. Ακόμα όμως και κάτω από κείνες τις δύσκολες συνθήκες είχε την ευκαιρία να απολαμβάνει την τρυφερότητα και τη στοργή της ηρωίδας, που δεν έπαψε ποτέ να είναι μητέρα.

Παράνομες κινηματογραφικές λήψεις μεταφέρουν σπάνιες εικόνες από την Αθήνα της Κατοχής, ενώ οι αποσπασματικές μνήμες του Γιώργου κρατάνε ακόμα, κάτι από τη “Βιολέτα της Πάρμας”, το αγαπημένο άρωμα της Λέλας.

 

«Φιλιά εις τα παιδιά»

Ντοκιμαντέρ του Βασίλη Λουλέ

Διάρκεια: 115 λεπτά.

Παραγωγή: 2012

Σύνοψη

Πέντε μικρά Εβραιόπουλα στην Ελλάδα της Γερμανικής Κατοχής.

Η παιδική ηλικία ήταν ο Παράδεισός τους.

Ακόμα κι αν την έζησαν κρυμμένα στην αγκαλιά των ξένων,

ακόμα κι αν την έχασαν στη σκιά του Ολοκαυτώματος.

………………………………………………………………………………………..

Το «Φιλιά εις τα παιδιά» δεν είναι μια ακόμα ταινία για το Ολοκαύτωμα,

είναι μια ταινία για την παιδική ηλικία στη σκιά του Ολοκαυτώματος.


«Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί»

Ντοκιμαντέρ του Βασίλη Λουλέ

Διάρκεια: 91 (ή 115) λεπτά.

Παραγωγή: 2013

Σύνοψη

Γιαγιάδες και παππούδες, λαϊκοί παραμυθάδες από τα χωριά των Τρικάλων αφηγούνται στον κινηματογραφικό φακό παραμύθια και ιστορίες της υπαίθρου.

Ένα οδοιπορικό καταγραφής, μύησης και μνήμης.

Μια ταινία αφιερωμένη στους τελευταίους –ίσως– ανθρώπους της γης μέσα στους οποίους είναι ακόμα ζωντανός ο απόηχος αιώνων προφορικής αφήγησης.

Παραμύθια του κάμπου και των βουνών.

Παραμύθια, για πάντα.

 

«Θηλειά»

Ντοκιμαντέρ του Βασίλη Λουλέ

Διάρκεια: 12 λεπτά.

Παραγωγή: 2014

Σύνοψη

Το 1969 ο Θόδωρος Αγγελόπουλος γυρίζει στο Μονοδένδρι Ιωαννίνων την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία «Αναπαράσταση». Το καλοκαίρι του 2013 ο Λευτέρης Ρίζος, μόνιμος κάτοικος του χωριού, βοηθητικός ηθοποιός στα γυρίσματα της σημαντικής αυτής ταινίας μιλά για τη θηλειά που του πέρασαν στο λαιμό για τις ανάγκες των γυρισμάτων. Ένα μικρό υπαρξιακό σχόλιο γεννιέται μέσα από την προβολή της ταινίας μπροστά του, μετά από 44 χρόνια. Η θηλειά της ταινίας, η ηθική των ηρώων της, η ζωή του Λευτέρη με το κινηματογραφικό συνεργείο, η εμπειρία που τον σημάδεψε, η δική του προσωπική ζωή και ηθική, οι φίλοι που έφυγαν: όλα αποκτούν για τον ίδιο ένα άλλο νόημα τώρα, κοιτάζοντάς τα ξανά με τη σοφία, την πικρία και το χιούμορ των 92 του χρόνων.

, , , ,

Χωρίς σχόλια μέχρι στιγμής.

Σχολιάστε