Top Menu

Καλλιέργεια Δημητριακών

Οι πρώτες βροχές τον Οκτώβρη δίνουν το έναυσμα για τη σπορά. Το χωράφι οργώνεται δύο και τρεις φορές με το αλέτρι (ξύλινο άροτρο) ή την παπάρα (σιδερένιο άροτρο). Τον Ιούλιο, κατά το Θερισμό που γινόταν με το δρεπάνι, οι αγρότες φορούσαν στο αριστερό χέρι την παλαμαριά (ξύλινο γάντι) ή τις δακτυλήθρες (ξύλινες θήκες για τα δάχτυλα) για να προστατεύονται και να συγκρατούν περισσότερα στάχυα στην αγκαλιά τους. Τα κομμένα στάχυα γίνονται δεμάτια, συγκεντρώνονται και δημιουργούν τις θημωνιές.

δρεπάνι και παλαμαριά

Το αλώνισμα γινόταν στο αλώνι με την αδοκάνα ή ντουκάνα που έσερναν τα ζώα. Με τις συνεχείς κινήσεις της δοκάνας έσπαζαν τα στάχυα. Το χοντρό άχυρο συγκεντρωνόταν με τη σκλαβούρα (ξύλινο εργαλείο) και μεταφερόταν στον αχυρώνα. Το υπόλοιπο -καρπός και ψιλό άχυρο- γινόταν λαμνί (σωρός). Με το λιχνιτίρι (ξύλινη πιρούνα) πετούσαν ψιλά τον καρπό με το σλάμα. Καθώς ο αέρας έπαιρνε το άχυρο ο καρπός έπεφτε στη γη . Στη συνέχεια το κοσκίνιζαν με το σταροδέρμονο (κόσκινο) το έβαζαν στα σακιά και μετέφεραν στο σπίτι. Η μονάδα μέτρησης του σταριού ήταν το σνίκι ή πνάκ (στη Σαμοθράκη).

δόκανα και αντικείμενα

Τέσσερα σνίκια ή τέσσερα πνακιό χωράφι ισοδυναμούσαν μ’ ένα κιλό σπόρο όσο χρειαζόταν για να σπείρουν ένα χωράφι δύο στρεμμάτων γης, είναι μάλιστα ενδεικτική η έκφραση «ένα κιλό χωράφι» αντί δύο στρέμματα, που ήταν η επίσημη μονάδα μέτρησης της γης. Στη Σαμοθράκη, καθώς η κτηνοτροφία ήταν η κύρια απασχόληση των κατοίκων, χρησιμοποιούσαν την έκφραση «ένα κεφάλι μαντρί», ως μονάδα μέτρησης μιας μεταβαλλόμενης έκτασης όσο καλύτερη εδαφική φυσιογνωμία είχε η γη τόσο λιγότερη έκταση αριθμούσε το μαντρί.

επεξεργασία δημητριακών