Top Menu

Χάλκινα και Πήλινα

Χάλκινα
Η μεγαλύτερη χρήση των χάλκινων αντικειμένων για οικιακές ανάγκες οδήγησε στην ανάπτυξη της χαλκοτεχνίας που σημείωσε μεγάλη άνθηση τον 18ο και 19ο αιώνα. Προικοσύμφωνα της εποχής μαρτυρούν τη σημαντική θέση του χάλκινου σκεύους στην οικιακή οικονομία. Το σημαντικότερο κέντρο παραγωγής χαλκωμάτων ήταν η Κωνσταντινούπολη όπου Έλληνες τεχνίτες κυρίως Πόντιοι κατείχαν την πρώτη θέση.

Στην ελληνική Θράκη η Ξάνθη και η Κομοτηνή είχαν τα περισσότερα χαλκουργία ενώ στην Αλεξανδρούπολη λειτουργούσε επιδιορθωτήριο. Η τεχνική του σφυρήλατου χαλκού κράτησε μέχρι το ’55-’60 ενώ μέχρι το 1975 τα χάλκινα τα αγόραζαν μόνο αγρότες καθώς συνδέθηκαν με τον παραδοσιακό αγροτικό τρόπο ζωής. Τα χάλκινα αντικείμενα ήταν σφυρήλατα απλά αλλά και λειτουργικά με ή χωρίς διακόσμηση. Οι εγχάρακτες αφιερωματικές ή κτητορικές επιγραφές καθιστούσαν τα αντικείμενα αναγνωρίσιμα στα ομαδικά γεύματα των εορτών και σε περιπτώσεις δωρεάς.

χάλκινα εκθέμματα

Πήλινα
Στα εργαστήρια κεραμικής που λειτουργούσαν στην Ξάνθη, Κομοτηνή, Αλεξανδρούπολη, Φέρραι, Σουφλί, Διδυμότειχο, Μεταξάδες παράγονταν απλά, χρηστικά κεραμικά όπως καπνοδόχοι, πηλοσωλήνες, τσουκάλια, αρμεγάδες, γκουντούλια, κανάτια, γλάστρες, ανθοδοχεία. Οι Έλληνες αγγειοπλάστες που ήρθαν μετά το 1922 από γνωστά κέντρα αγγειοπλαστικής του Πόντου της Μ. Ασίας, Α και ΒΑ. Θράκης συνέχισαν την παράδοση της κεραμοπλαστικής στο νέο τόπο εγκατάστασή τους. Η παραγωγή τους όμως προσαρμόστηκε στα καθιερωμένα σχήματα των ντόπιων τσουκαλάδων που ανταποκρίνονταν στις ανάγκες των απλών νοικοκυριών.

Τα Τσανάκαλε, οι πλούσιοι της περιοχής, τα προμηθεύονταν κυρίως από τα εργαστήρια του Τσανάκαλε που ήταν καθιερωμένο κέντρο αγγειοπλαστικής από το 1670-1922. Ο Κώστας Βοϊβοντούδης στους Μεταξάδες και ο Παπαβλασακούδης στο Σουφλί είναι οι τελευταίοι τσουκαλάδες του Ν. Έβρου.

πήλινα εκθέμματα