Top Menu

Μπογιατζίδικο

αντικείμενα-Μπογιατζίδικο

Την βαφική τέχνη οι μπογιατζήδες του Ν. Έβρου την έμαθαν από τους Ακαλανιώτες (Ακαλάν Βόρεια Θράκη). Οι βαφές γινόταν με λουλάκι κυρίως και άλλες φυτικές ύλες που έπαιρναν από ρίζες, φύλλα, καρπούς και φλούδες δέντρων και φυτών. Παρόμοια υπήρχαν σ’ όλη τη Θράκη και το Ν. Έβρου. Τα Μπογιατζίδικα λειτούργησαν μέχρι το 1950-55. Σήμερα λειτουργεί περιστασιακά του Αγ. Μπικίδη στα Πετρωτά. Το βαφείο ανήκε στον Μπάρμπα-Λυμπέρη από την Πάλλη Ορεστιάδας.

Βαφή με λουλάκι «Ισάτιδα βοτάνη»

Το μείγμα της βαφής παρασκευαζόταν στο πιθάρι όπου έριχναν: λουλάκι, που διέλυαν σε ζεστό νερό, λιωμένο ασβέστη, 1/2 κιλό θολόσταχτη και νερό που έφτανε 40 πόντους κάτω από το χείλος του πιθαριού. Κάθε 1/2 ώρα ανακάτευαν το μείγμα μ’ένα μεγάλο ξύλο. Μόλις γίνονταν (ήταν έτοιμο το μείγμα) τοποθετούσαν μέσα 25 φουστάνια, ανά 5 κάθε φορά, τα οποία από την προηγούμενη μέρα είχαν προετοιμάσει (τα έβρεξαν, τα κοπάνισαν και τα δίπλωσαν κατά ένα ειδικό τρόπο). Τ’άφηναν στο διάλυμα της μπογιάς ορισμένο χρόνο αναδιπλώνοντάς τα κατά διαστήματα ώστε να εμποτιστούν με το χρώμα καλά. Τα στράγγιζαν πάνω από το πιθάρι, τα γύριζαν από την ανάποδη, τα ξαναδίπλωναν και τα ξανάβαζαν στο μείγμα. Αυτό επαναλαμβανόταν 3-4 φορές και στη συνέχεια τα στέγνωναν.

Γυάλωμα φουστανιών

Βαμμένα και στεγνά τα βουτούσαν μέσα στο κουρκούτι που ήταν χυλός από νερό και νισεστέ και τα στέγνωναν στον ήλιο. Στη συνέχεια τα τοποθετούσαν επάνω στο μάρμαρο και τ’άλειφαν ελαφριά με φυσικό κερί. Με την κονταρίκα (ξύλο που στο τέλος έχει γυαλί) έκαναν πυκνές παλινδρομικές κινήσεις πιέζοντας το ύφασμα με το γυαλί και ψιχαλίζοντάς το κάθε τόσο με νερό.Το ύφασμα έτσι αποκτούσε λάμψη σαν γυαλί.