Top Menu

«Το πάσχον σώμα και η υπέρβαση του εφήμερου μέσα από τα νεοελληνικά ελασμάτινα αναθήματα»- Ομιλία του Περίανδρου Ι. Επιτροπάκη

Ανέκαθεν η πλειοψηφία των ελασμάτινων αφιερωμάτων αφορούσε στο πάσχον ανθρώπινο σώμα γι’ αυτό και τα τάματα αυτής της κατηγορίας μας είναι εν γένει γνωστά ως «ασημόπαιδα», «(αν)θρωπάρια» ή «σώματα».

Γνήσια προϊόντα της λαϊκής αργυροχοΐας, ακτινοβολούν μέσα από την πρωτογενή τους θρησκευτικότητα μια πηγαία εκφραστική δύναμη. Χιλιάδες ανώνυμα «σώματα», αναρτημένα, προσηλωμένα ή επικολλημένα με μελισσοκέρι στις θαυματουργές εικόνες, λειτουργούν -συνειδητά ή μη- ως εικόνες παραμυθίας και υπέρβασης του εφήμερου. «Σώματα» άχρονα, απαθή και άφυλα πάνω στο ευγενές και απαστράπτον μέταλλο, γίνονται κάτοπτρα μιας προπτωτικής αφθαρσίας, και απτές μαρτυρίες της δια της θείας βούλησης νίκης επί της χοϊκής φύσης του ανθρώπου.

Στο πλαίσιο πεποιθήσεων που συχνά συγχέουν θρησκεία και μαγεία, η επαφή της εικόνας του θεραπευμένου πιστού με την εικόνα του αγίου αποτελεί την αέναη εγγύηση μιας μεταφυσικής προστασίας. Όχι άδικα λοιπόν τα τάματα θεωρήθηκαν από τους Πατέρες της Εκκλησίας απομεινάρια μιας πρακτικής που ακροβατεί στα όρια παγανισμού και χριστιανισμού. Ωστόσο, καμιά συνοδική ή άλλη απαγόρευση δεν στάθηκε δυνατόν να εκριζώσει από τη λαϊκή ψυχή τη ανάγκη να αναζητά με κάθε μέσο μια μεταφυσική αρωγή στη φυσική νομοτέλεια της φθοράς.

Χωρίς σχόλια μέχρι στιγμής.

Σχολιάστε