”Μια Πασχαλιά και μια Λαμπρή στα Ρίζια στο ποτάμι…” την 1η Κυριακή μετά το Πάσχα στις όχθες του Άρδα, για δεύτερη χρονιά από τον Ε.Μ. Σύλλογο των Ριζίων σε συνδιοργάνωση με το Ε.Μ.Θ., έγινε το πανηγύρι ‘’…για την ηθική του τόπου και του τοπίου…’’ σε ένα εκπληκτικής ομορφιάς και απίστευτα φροντισμένο χώρο από τους ανθρώπους του πολιτιστικού Συλλόγου Ριζίων.
Όλοι οι συμμετέχοντες, χορευτές και μη, νιώσαμε γαλήνη και μια βαθιά εσωτερική ευχαρίστηση.
Μέσα στην οργιώδη ανθοφορία της άνοιξης, δίπλα σ’ ένα υδάτινο πόρο της Θράκης, φλέβα ζωής, φορέα μνήμης αφού μαζί με τις λάσπες του κουβαλά και την ιστορία του τόπου.
Ο τόπος ως ”οικοδεσπότης” δέχεται την κοινότητα με τις φορεσιές και τις μουσικές της, αναδεικνύοντας τις παραδοσιακές μορφές και σχέσεις με τις οποίες ο παραδοσιακός κόσμος, εναρμονίζεται με το φυσικό του περιβάλλον.
Οι θρακιώτικες φορεσιές ανταγωνίζονται σε ποικιλομορφία την ίδια τη φύση. Τα φυτικά μοτίβα στα κεντίδια, η προσπάθεια του ανθρώπου να ενσωματωθεί στη φύση.
Οι διακόσιοι χορευτές σμίγουν τα χέρια για κυκλοτερούς και ζωναράδικους χορούς.
Ο κύκλος -τοίχος-προστατευτικός της κοινοτικής τους ταυτότητας, που οριοθετεί η μουσική τους.
Στο χορό όλοι ίσοι. Οι διαφορές καταργούνται προσωρινά και τα σώματα των χορευτών γίνονται ένα, αυτό της κοινότητας, δηλώνοντας μέσα από τη κίνηση την αστείρευτη ζωντάνια της. Και ο τόπος, να υπενθυμίζει ότι όλοι έχουν μια θέση στο κοινό τραπέζι δίπλα στο ποτάμι, μετά τη Πασχαλιά με τα κόκκινα αυγά. Ότι ναι η κοινότητα ανήκει σ’ αυτή τη γη και μπορεί να μοιράζεται ψωμί και ελπίδες.
Σ’ αυτό το τοπίο, όπου όλα στήνονται προσωρινά και το εφήμερο συναντά την αιωνιότητα της φύσης, η συνάντηση επιβάλλει έναν βαθύ σεβασμό για όλα όσα η αέανη κίνηση του ποταμού ενσαρκώνει.
Από τη φιλοσοφική αρχή “τα πάντα ρεί” διδάσκοντας την ανάγκη συνεχώς να προχωράμε μπροστά, κρατώντας άρρηκτη την επαφή με τις πηγές μας, ως την ηθική της αντοχής, αφού παρά τις καταστροφές, πολέμους ή τη προσφυγιά, το νερό συνεχίζει να κυλά.
Αυτό το τρεχούμενο νερό που “ξεπλένει” το παλιό, το φθαρμένο ή το “κακό”. Αυτό που χαρίζει τη “κάθαρση” ιστορικά και θρησκευτικά δίνοντας στην κοινότητα τη δυνατότητα για μια νέα αρχή κάθε άνοιξη.
Ένα πανηγύρι στις όχθες του πιο δίκαιου διανομέα της ζωής, γιατι το νερό του ανήκει σε όλους. Και αν το “ανήθικο”συμβεί (ρύπανση ή υπερεκμετάλλευση)
“απαντά” με ξηρασία ή πλημμύρες με βάση την άγραφη ηθική, μεταξύ ανθρώπου και φύσης.
Ένα πανηγύρι στα χείλη του ποταμού, καταγραφέα και μάρτυρα σιωπηλό της ιστορίας του τόπου και των ανθρώπων, που έσμιξαν χώρισαν ή ξεριζώθηκαν, παίρνοντας μαζί τους μόνο τα ρούχα που φορούσαν.
Ένα πανηγύρι στο ποτάμι που γίνεται και -σύνορο- για τη Θράκη γέφυρα που συνδέει πολιτισμούς και οχι μόνο τείχος απόρριψης.
Στο ποτάμι που μας διδάσκει την ηθική της ταπεινότητας, υπενθυμίζοντας ότι ο πολιτισμός ξεκινά από το λασπωμένο νερό και τον μόχθο του αγρότη.
Στο ποτάμι τη “ψυχή” του τοπίου το πανηγύρι γίνεται ιεροπραξία σύνδεσης με τη ζωή.
Στο ποτάμι που δεν είναι μόνο πόρος φυσικός αλλά και γνώμονας ηθικός που διαμορφώνει τη στάση των ανθρώπων απέναντι στον “άλλο” και τη συλλογική μας μνήμη.
Η ηθική ενός τόπου τελικά κρίνεται από τον τρόπο που η κοινότητα φροντίζει το ποτάμι της, ακριβώς όπως φροντίζει την παράδοση και τις φορεσιές της.
Αγγελική Γιαννακίδου